Hadi, ufaklık, üstünü giymelisin artık.
- Eğer düşersem, beni kurtarır mıydın? - Elbette.
Briony!
Teşekkür ederim.
Teşekkür ederim! Teşekkür ederim, teşekkür ederim!
Yaptığın şey çok saçmaydı.
- Beni kurtarmanı istedim. - Ne kadar kolay...
...boğulabileceğinin farkında değil miydin?
- Beni kurtardın. - Aptal çocuk!
İkimizi de öldürebilirdin. Şaka anlayışın bu mu?
Hayatımı kurtardığın için sana teşekkür etmek istiyorum.
Sonsuza dek sana minnettar kalacağım.
Hikâye devam edebilir.
Hikâyemiz devam edebilir. Ben devam edeceğim.
Hey Alman, gelip Güney’deki halimize bir baksana.
Ya da en iyisi, Trafalgar Meydanı’na. Kimse kahrolası dilimizi konuşmuyor.
"Bisküvi versene," ya da "El bombam nerede?" diyemezsin.
Sadece omuz silkiyorlar. Çünkü onlar da bizden nefret ediyor. Yani, işte mesele de bu.
Fransa’da savaşıyoruz ama Fransızlar bizden nefret ediyor.
Beni İçişleri Bakanı yapın, bir dakikada bu sorunu çözeyim.
Hindistan ve Afrika bizde, değil mi?
Fransa ve Belçika, Almanların olsun, nereyi istiyorlarsa alsınlar.
Polonya’ya kim gider ki? Bütün mesele toprak, imparatorluk.
İmparatorluk istiyorlar, verelim gitsin bu lağım çukurunu, bizimki bize yeter...
..."Evli evine gider", "Köylü de kahrolası köyüne"!
Bir düşünün.
Canım Cecilia. Hikâye devam edebilir.
O akşam yürüyüşündeyken hayalini kurduğum hikâye.
Hayatın sunduğu lütuflara güvenerek en güzel takımıyla...
...günbatımında Surrey bahçesinden geçen o adam olabilirim yeniden.
Tutkunun tüm berraklığıyla, seninle kütüphanede sevişen adam olabilirim.
Hikâye devam edebilir.
Geri döneceğim...
...seni bulacağım, seni seveceğim...
...seninle evleneceğim. Ve alnım açık yaşayacağım.
Denizin kokusunu alıyorum.
Vay canına.
- Sanki İncil’den bir manzara. - Yüce İsa.
Haydi, herkesi toplayın, bu dağınıklığın toparlanması lazım.
Biz yeni geldik, efendim. Tam olarak ne yapmamız gerekiyor acaba?
- Hiçbir şey, sadece bekleyin. - Gemiler nerede?
Dün birkaç tanesi gelmişti, Luftwaffe hepsini parçalara ayırdı.
Lancastria’yı batırmalarıyla tam 3,000 adam kaybettik.
Komuta katı, o muhteşem zekâsıyla, hava desteği göndermeyi kabul etmiyor.
Utanç verici, felâket.
Hayır, bakın, söylemek istediğim, beni bekliyorlar, anlıyor musunuz?
Bu sahilde 300,000’den fazla adam var, asker. Sıranı beklemen gerekiyor.
Sen yaralanmadığına şükret. Yaralıların geride bırakılmasına dair emir aldım.
Hayır, hayır, hayır, uğraşma, şef! Karadayken bir denizciye asla güvenme. Bu işe hiç karışma.
Bu olamaz.
Tanrım.
Duyuyor musunuz beni, gençler?
Eve dönüyorum!
Ruhumuzdaki sıkıntı ve usancı gider
İnançlı ruhlarımız zikretsin
Verdiğin huzurun güzelliğini
İsteklerimizin ateşini içine çek
Senin ferahlığın, Senin dermanın
Hissiyat kaybolsun, beden uykuya dalsın
Sesin duyulur zelzelede, rüzgârda, ateşte
Ey sükûnetin durgun sesi
Şef.
Bir şeyler içmeliyim.
Bence de. Rengin soldu.
Baksana rengi soldu, görüyor musun?
Şuraya. Haydi.
Tek istediğim bir bardak çay.
Ne halt ediyorsun?
Eve dönüyorum! Dostum, eve geliyorum!
Canları cehenneme! Canları cehenneme! Uzunu kısası uzunu
Bütün çavuşların, subayların, onbaşıların...
...ve piç veletlerinin
Çünkü hepsine elveda diyoruz Kışlalarına yalakalık yaparak dönüyorlar
Okyanusun bu yakasında size terfi yok
Neşelenin, dostlar Canları cehenneme!
Mike!
Dur, şef.
Burada bekle.
Neden oturmuyorsun?
Burası çok sıcak.
Postallarını çıkart.
Geri dönmeliyim. Ona söz verdim.
İşleri yoluna koyacağıma dair.
Hem beni seviyor. Beni bekliyor.
Hey!
Bekle, bekle, bekle.
Hey, postallarına ne yaptın?
- Dinle, kendini iyi hissettiğine emin misin? - Her zamankinden çok.
Acaba sahil akşam yemeği için uygun olur mu?
- Emin değilim, hatırlayamıyorum. - Bilmem.
- Burası iyi, hemen burası. - Hayır.
- Hayır, hayır, daha ileride. - Neresi?
Bildiğim bir yer, mavi çerçeveli pencereleri olan...
...beyaz ahşap sahil evi.
Ah, evet. Doğru, oraya gidiyoruz.
- Buraya çok yakın. - Geldik. İşte burası.
Geldik işte, şef. Aşağısı.
Tamam, şef. Tamam.
Başını koy. Başını koy. İşte böyle.
İyice ört üstünü. Sıcak tut kendini.
Biraz ısır şundan. Ama sessiz ol, yoksa herkes ister sonra.
Biraz uyumaya çalış.
Seni bulacağım.
Seni seveceğim.
Seninle evleneceğim.
Ve alnım açık yaşayacağım.
Seni seviyorum. Geri dön. Bana geri dön.
- Çok gürültü çıkartıyorsun, şef. - Ne?
- Ne gürültüsü? - Bağırıp duruyorsun.
- Elemanlar kızıyor. - Ne?
- Tanrım. Pek iyi görünmüyorsun. - Şöyle ki, biraz kalmaya karar verdim.
Birisiyle buluşacağım, onu hep bekletiyorum.
Bak, dinle. Dinle beni, şef.
Az önce çişimi yapmak için dışarı çıktım. Ve bil bakalım ne gördüm!
Sahilde insanları sıraya sokuyorlar.
Gemiler geri gelmiş, Bufflar’dan bir moruk 7:00’da bizi götürecek.
Gidiyoruz. Eve dönüyoruz, dostum.
Haydi, biraz daha uyu ve şu bağırmayı da kes.
- Tamam mı? - Gıkım çıkmayacak.
7:00’dan önce beni uyandır, olur mu? Çok teşekkürler.
Tek kelime bile etmeyeceğim. Söz veriyorum.
LONDRA ÜÇ HAFTA ÖNCE
Yatak tekerlekleri hizalanmış ve içe doğru bakıyor olmalı.
Dün bu şekilde olmayan üç yatak vardı. Yapan kendini biliyor.
Battaniyeleri toplamaktan kim sorumluydu bugün?
- Bendim, Başhemşire. - Sanırım bize neyi yanlış...
- ...yaptığını söyleyemeyeceksin? - Hayır, Başhemşire.
Etiketler içe doğru katlanmış, değil mi?
- Evet, Başhemşire. - Tekrar katla.
Hemşire Tallis, sizi ofisimde bekliyorum. Geri kalanlar ayrılabilir.
- Bu iş senin için çok mu önemli, Tallis? - Çok önemli, Başhemşire.
Dün ameliyatlara yardımcı oldunuz.
Hastanız anestezinin etkisinden kurtulduktan sonra yaptığı ilk şey...
...Briony’yi sormak oldu. Kim olabilir bu Briony?
- Şey, benim, Başhemşire. - Briony diye birisi yok.
Sen Tallis’sin. Hemşire Tallis. Anlaşıldı mı?
Evet, Başhemşire.
Briony diye birisi yok.
BBC Askeri Radyosu. Şimdi haberler.
BEF, müttefikleriyle birlikte, Batı Cephesi’nin kuzeyinde...
...zorlu bir mücadele veriyor.
Müttefik Kuvvetler bütünlüğünü kaybetmedi, ve askerlerin morali yüksek.
RAF kuzeydoğu Fransa ve Belçika’daki Müttefik ordulara...
...tüm gücüyle destek vermeye devam ediyor. Demiryolları, yollar...
...köprüler ve düşman birliklerine aralıksız saldırılar düzenleniyor, dün...
Teşekkürler. Sol elimle bir türlü tırnak kesemiyorum.
Hep anneciğim yapardı.
İşte, oldu.
Kahretsin!
İyi geceler, Ponty.
İyi geceler, Tallis.
Korkma! Benim.
Fiona, ödümü patlattın.
Demek ışıklar kapatıldıktan sonra buraya kaçıyorsun.
Çalkantılı bir ilişkinin ortasında olduğunu düşünüyordum.
Burada donmuyor musun sen?
Londra’yı seviyorum.
Tüm bu şehrin bombalanıp yok olacağını düşünüyor musun?
Hayır.
Bilmiyorum.
Başhemşire Drummond hakkında yazıyor musun?
- Benim hakkımda yazıyor musun? - Bazen.
- Bakabilir miyim? - Bakmasan daha iyi. Özel.
Kimsenin okumasına izin vermeyeceksen hikâye yazmanın ne anlamı var ki?
- Henüz hazır değil. Bitmedi. - Ne anlatıyor?
- Karışık. - Nasıl?
Sadece...
Genç bir kız hakkında, genç ve aptal bir kız, yatak odasının camından...
...anlamadığı bir şey görüyor, ama anladığını sanıyor.
Muhtemelen bitiremeyeceğim.
Sana bakıyorum da, Tallis, çok gizemli bir insansın.
Ben hiç gizemli olamadım.
- Bu akşam neye karar verdim biliyor musun? - Neye?
Kraliyet Donanması’nda bulunmamış birisiyle asla evlenmemeye.
İşte burada. Cecilia Tallis.
Sanırım adresi bu.
Teşekkür ederim.
Sevgili Cecilia. Lütfen bu mektubu okumadan atma.
Kâğıttan da gördüğün üzere, burada St Thomas’tayım.
Hemşirelik eğitimi alıyorum.
Cambridge’ye gitmemeye karar verdim.
Aman Tanrım.
Bir işe yaramaya karar verdim. Faydalı bir şey yapmaya.
Gazetede söylenene göre Kara Kuvvetleri stratejik şekilde geriliyormuş.
Evet, gördüm.
Yani geri çekiliyorlar.
Ne kadar çalışırsam çalışayım, saatler ne kadar uzun olursa olsun...
...yaptığım şeyden ve bunun...
...sonucundan kaçamıyorum.
Yeni yeni tam anlamıyla kavramaya başladım.
Cee, lütfen bana yaz ve buluşabileceğimizi söyle.
Kız kardeşin, Briony.
- Yani var mı? - Ne var mı?
Fransa’da gizli bir nişanlın. Herkes böyle düşünüyor.
Hayır, kesinlikle yok.
Dönüp dönemeyeceğini düşünmek.
Hiç âşık olmadım ben.
Ne, hiç mi? Birisine de mi tutulmadın?
Ah, bir kez oldu, 10 ya da 11 yaşımdaydım.
Acaba beni boğulmaktan kurtarır mı diye bir nehre attım kendimi.
- Dalga geçiyorsun. - Ah, hayır. Beni kurtardı da.
Ama ona onu sevdiğimi söyleyince, o duygu bir anda kayboldu.
Bir şeyler oluyor.
Çabuk dışarıya.
Robbie.
Pardon.
Hemşire Tallis, yanlış hatırlamıyorsam biraz Fransızcanız vardı.
Okulda öğrendiğim kadar, Başhemşire.
13 no.lu yatakta bir asker var. Gidin ve biraz yanında durun. Elini tutun.
Haydi bakalım.
Sonunda geldin.
Hemşirem gönderdi beni...
...küçük bir sohbet için.
Hemşireni hatırlıyorum...
...hep çok iyi birisiydi.
Şimdi ne yapıyor?
O da hemşire.
Sonunda şu sırılsıklam âşık olduğu adamla evlendi mi?
Adını unuttum.
Robbie.
Umarım ilerde evlenir.
Robbie.
Evet, oydu.
Ya sen?
Senin adın ne?
Luc.
Luc Cornet.
Senin?
Tallis.
Güzel.
Şimdi hatırladım seni.
Şu İngiliz kız.
Millau’ya ilk geldiğin zamanı hatırlıyor musun?
Babamla fırında çalışıyorduk.
Aksanını duydum.
Bana küçük bir iyilik yapar mısın, Tallis?
Bu sargı bezleri çok sıkı...
...biraz gevşetebilir misin, lütfen?
Elbette.
Küçük kız kardeşim Anne'yi hatırlıyor musun?
Hâlâ şu kısa Debussy parçasını çalıyor.
Hatırladın mı?
Çalarken çok ciddileşiyor.
Ya ayçöreklerimiz?
Nasıldı?
Millau’daki en lezzetlisi.
Evet.
İşin sırrı margarinde.
Evet.
O yüzden mi her gün geliyordun fırına?
Biliyorsun...
...annem seni çok sever.
Bu yaza hemen...
...evlenmemiz gerektiğini düşünüyor.
Öyle mi?
Evet.
Umarım daha rahattır şimdi.
Beni seviyor musun?
Evet.
Biraz yanımda kalır mısın?
Korkuyorum.
- Tallis. - Briony.
Benim adım Briony.
Ayağa kalkın, Hemşire Tallis.
Şimdi gidin ve yüzünüzdeki şu kanı temizleyin.
Donanmamıza sonsuz şükranlar! Kara Kuvvetlerimiz nâmâğlup!
Cesaretleri onların yenilgisini önledi, boyun eğmediler.
Bu bir Dunkirk destanı.
Savaş tarihinde sonsuza dek belleklerden silinmeyecek bir isim.
Geniş kapsamlı gezilerinden birisi esnasında...
...Kraliçe Elizabeth, İngiltere’nin kuzeyinde bir çikolata fabrikasını ziyaret ederken görülmekte.
Çikolata patronu ve İngiliz Ordusu’nun dostu...
...Sayın Paul Marshall, Kraliçe’ye yakında evleneceği...
...hoş nişanlısı Bayan Lola Quincey ile birlikte çikolata fabrikasını gezdiriyor.
Ne muhteşem bir çift ama.
Ordu Mermisi geliyor. Aslanlarımız tatlı hastası.
İkinci olarak, günaha karşı olarak, zinayı engellemek adına...
...insanlar nefislerini bu şekilde korusunlar diye...
...evlenirler ve kendilerini İsa’nın bedeninin kirlenmemiş neferleri olarak korurlar.
Üçüncü olarak, bana verilen yetkiyle, iki taraflı birleşme için...
...birbirinize bağlanabilirsiniz.
Gördüm onu.
Bu yüzden, aramızda, bu insanların...
...kanunen evlenemeyeceğini düşünen birisi varsa...
Onun olduğunu biliyorum.
...ya şimdi konuşsun ya da sonsuza dek sussun.
Gördüm onu. Onu kendi gözlerimle gördüm.
Yol verin hemşire ablanıza.
Bugün şehir dışına çıkıyorlar. Daha önce Londra dışına hiç çıkmadılar.
Umarım iyi bir aileleri olur.
Daha hiçbir şeyden haberleri yok.
Haydi bakalım.
Bayan Tallis’i arıyorum. Cecilia Tallis.
Burada mı?
Tallis! Kapı!
Yazmaya çalıştım. Cevap vermedin.
Seninle konuşmalıyım.
- Demek koğuş hemşiresi oldun. - Evet.
Teşekkürler.
Bir yargıca gidip ifademi değiştirmek istiyorum, Cee.
Hatırlatma o meseleyi.
Lütfen hatırlatma.
Yaptığım şeyin korkunç olduğunu biliyorum. Beni bağışlamanı da beklemiyorum.
Ah, merak etme, bağışlamayacağım.
Güvenilir bir tanık değilsin. Davayı asla tekrar açmazlar.
Şey, en azından herkese yaptıklarımı anlatabilirim.
Eve gidip anneme, babama ve Leon’a her şeyi açıklayabilirim...
- Seni durduran ne peki? - Şey, önce seni görmek istedim.
Artık bu konu hakkında hiçbir şey duymak istemiyorlar.
O nâhoş olay geçmişte kaldı, teşekkür ederim, kalsın.
Fakat...
Geç kalıyorum. Çıksam iyi olur.
Pardon.
Çok derin uyuyor.
- Burada ne işi var? - Benimle konuşmak istemiş.
Ya, öyle mi, ne hakkında?
Yaptığım korkunç şey hakkında.
Robbie. Sevgilim.
Sana karşı dürüst olacağım.
Şu anda senin boynunu kırdıktan sonra...
...seni sürükleyip kapı dışarı atmamak için kendimi zor tutuyorum.
Aman Tanrım.
Hapsin nasıl bir yer olduğu hakkında bir fikrin var mı? Nerden olacak?
Söylesene, benim içerde olduğumu bilmek sana zevk verdi mi?
- Hayır. - Ama aksi bir çaba da göstermedin.
- Evet. - Kuzenine saldırdığımı düşünüyor musun?
- Hayır. - O zaman da öyle mi düşündün?
Evet. Evet ama hayır.
- Peki şu anda seni bu kadar emin kılan şey ne? - Büyüdüm.
- Büyüdün mü? - 13 yaşımdaydım.
Doğruyla yanlışı ayırt edebilmen için kaç yaşında olman gerekiyor acaba?
Kaç yaşındasın, 18 mi?
Yalanını kabullenebilmen için 18 yaşına mı gelmen gerekiyor?
18 yaşında askerler var, yolun bir kenarında ölüme terk edilebilecek kadar büyümüşler...
- ...bundan haberin var mı? - Evet.
Beş yıl önce, gerçeği söylemek için bir çaba sarf etmedin.
Sen ve tüm ailen, aldığım eğitimin hatırına bir hizmetçiden...
...biraz daha iyi olduğumu düşündünüz. Ama yine de güvenilir değildim!
Çok sağ ol, sayende o açığı da kapatıp beni kahrolası kurtların önüne attılar!
- Robbie! Bana bak, bana bak. - Bırak!
Geri dön. Geri dön.
Bana geri dön.
Briony.
Fazla vaktimiz yok.
Robbie 6:00’da tekmil vermek zorunda, ve trene yetişmesi lazım.
Bu yüzden otur.
Bizim için yapman gereken bazı şeyler var.
En yakın zamanda anne ve babana gidip...
...verdiğin ifadenin yalan olduğuna...
...inanmaları için bilmeleri gereken her şeyi anlatacaksın onlara.
Savcıya gidip, ifade vereceksin...
...imzalatıp onaylattıktan sonra bize kopyasını göndereceksin. Anladın mı?
Evet.
Senin beni gölde gördüğünü söylemeye iten olayları açıklayan...
...ayrıntılı bir mektup yazacaksın.
Danny Hardman’ın o gece ne yaptığına dair...
...hatırladığın her şeyi eklemeye çalış.
- Hardman mı? - Evet.
Bunu yapan Danny Hardman değildi.
Leon’un arkadaşıydı, Marshall.
İnanmıyorum sana.
Lola’yla evlendi. Az önce düğünlerindeydim.
Lola artık ona karşı tanıklık yapamaz.
Dokunulmaz.
Sebep olduğum bu korkunç sıkıntılar için çok ama çok üzgünüm.
Çok ama çok üzgünüm.
Dediklerimizi yap sadece.
Her şeyi yaz, sadece doğruyu, abartısız. Süslemeden, betimleme yapmadan.
Sonra da bizi rahat bırak.
Yazacağım, söz veriyorum.
Özür dilerim. Biraz ara verebilir miyiz?
Elbette. Bir sorun mu var?
Birkaç dakika yalnız kalmalıyım.
...yalnız kalmalıyım.
Briony Tallis, yeni romanınız, yirmi birinci, adı Kefaret. Roman...
Briony?
Özür dilerim. Biraz ara verebilir miyiz?
Briony Tallis, birkaç gün sonra çıkacak olan ve doğum gününüzle çakışan...
...yeni romanınız hakkında konuşmak istiyorum, Kefaret.
- Yirmi birinci romanınız... - Son romanım.
Ah, gerçekten mi? Yazmayı bırakıyor musunuz?
Ölüyorum.
Doktorum, vasküler demans diye bir hastalığım olduğunu söyledi...
...ardı ardına gelen küçük inmeler yaşıyorsunuz.
Beyin kendini kapatıyor, yavaş yavaş kelimeleri unutuyorsunuz, hafızanız siliniyor...
...ve bu da bir yazar için epey zor bir şey.
İşte bu yüzden sonunda kitabı yazabildim, sanırım. Yazmak zorundaydım.
İşte bu yüzden, bu benim son romanım.
Gariptir ki...
...aslında aynı zamanda ilk romanım.
Savaş esnasında St Thomas Hastanesi’nde geçirdiğim dönemde birçok taslak yazmıştım.
Fakat romanı bir türlü bitiremedim.
Roman otobiyografik olduğundan dolayı mı?
Evet, aynen. Kendi ismim de dâhil olmak üzere hiçbir isimde değişiklik yapmadım.
Peki sorun bu muydu?
Hayır.
Uzun bir süre boyunca kesin gerçeği anlatmak için düşündüm.
Abartısız, süslemeden.
Ve sanırım...
Kitabı okudunuz, sebebini anlamalısınız.
Şahsen tanık olmadığım olayların birinci ağızdan anlatımları var elimde...
...hapishanedeki koşullar, Dunkirk’e yapılan tahliye, her şey.
Fakat bu dürüstlük acıyla son buluyordu.
Yani, hangi amaca hizmet edeceğini pek tahmin edemiyordum artık.
Hangi amaca mı? Anlayamadım. Dürüstlüğe mi?
Dürüstlüğe.
Ya da gerçekliğe.
Çünkü, gerçekte...
...1940 Haziranında ablamı ziyaret edecek cesaretim hiç olmadı.
Balham’a o yolculuğu hiç yapmadım.
Hapsin nasıl bir yer olduğu hakkında bir fikrin var mı?
Kısacası onlara itirafta bulunduğum sahne aslında hayal ürünü.
Çok derin uyuyor.
Kafamda kurdum.
Doğruyla yanlışı ayırt edebilmen için kaç yaşında olman gerekiyor acaba?
Ve aslında, bu hiç yaşanmamıştı.
Çünkü...
Robbie Turner, Bray-Dunes’de septisemi yüzünden ölmüştü...
...1 Haziran 1940’da...
...tahliyenin son gününde.
Hoşça kal, dostum.
Ve ablam, Cecilia’yla da aramı asla düzeltemedim...
...çünkü o da atılan bir bombanın etkisiyle Balham istasyonu yeraltı tünelindeki...
...gaz ve su borularının patlaması sonucunda 15 Ekim 1940’da öldü.
Yani...
...ablam ve Robbie uzun zamandır hasretini çektikleri ve hak ettikleri...
...şekilde asla beraber olamadılar.
Ve o zamandan beri...
Buna benim engel olduğumu düşündüm.
Ama okurlarım...
...nasıl umutla dolup böyle bir sondan zevk alabilirdi ki?
Bu nedenle, kitapta, Robbie ve Cecilia’ya gerçek hayatta kaybettikleri şeyi verdim.
Bu zayıflık ya da bir kaçış olarak algılanmasın...
...bu onlar için yaptığım son bir iyilik.
Onlara mutluluklarını verdim.
Çeviri: magna